Stosunek władz odpowiedzialnych za ściganie sprawców przestępstw, a co za tym idzie często i przedstawicieli nauki do kryminalistyki ulegał na przestrzeni lat jej istnienia różnorodnym przemianom. Przez długi okres kryminalistyka i jej zdobycze pełniły rolę „służebnicy prawa karnego”. Odmawiano jej statusu samodzielnej dziedziny naukowej, wykorzystując jednak w procesie karnym jej osiągnięcia.